The girl behind the mask

Jullie kennen het vast wel dat je niet jezelf bent maar je anders voor doet. Dat heb ik de laatste tijd heel veel en lang gehad. Ik had altijd een glimlach op mijn gezicht en dan kwam ik thuis en was die lach weg. Het ging helemaal niet goed ik sliep niet, ik huilde veel te veel, ik had nergens zin in en deed niks voor school. Als vriendinnen langs kwamen was ik heel nep vrolijk en als hun dan weg waren deden mijn kaken pijn van het nep lachen. Nu gaat het al een tijdje beter al hoewel ik nog steeds mijn masker op heb. Dat masker blijft namelijk plakken en soms krijgt het mijn eigen gezichtsvorm, maar zodra er iemand langs loopt die het niet mag zien. Springt hij weer terug naar big fake happy smile.

Ik ben zelf al heel blij dat nu wat beter gaat en dat mijn masker vaker mijn eigen gezichtsvorm aan neemt. Maar ik durf me gewoon niet kwetsbaar op te stellen, omdat ik liever geen vragen wil die ik eigenlijk niet wil beantwoorden. Mijn gevoelens zijn van mij en die deel ik wel als ik daar behoefte aan heb, maar soms heb ik iemand nodig die het uit me trekt. Die persoon is meestal mijn vader omdat die door mijn masker heen kan kijken. Wat baal ik daar af en toe van maar daarna lucht het erg op. We hebben veel aan elkaar ook al gaat het de laatste tijd wat minder ik weet wat hij bedoelt. En over mijn masker die hou ik nog een tijdje op. Totdat ik weet hoe ik het moet doen zonder. Want iedereen wordt wel vrolijk van mijn neppe glimlach. En soms ik stiekem zelf ook.